Niemieckie koktajle

Niemcy nie są pierwszym krajem, który przychodzi na myśl, gdy myślisz o koktajlach, i właśnie to sprawia, że ich wkład jest tak zaskakujący. Naród słynący z piwa i wina po cichu zbudował wyrafinowaną kulturę barową, zaliczaną do najlepszych w Europie, a Berlin i Hamburg goszczą jedne z najbardziej przyszłościowych barów koktajlowych na kontynencie. Prawdziwy dar Niemiec dla miksologii żyje jednak w butelce — Jägermeister, kiedyś lekceważony jako shot z imprez studenckich, został odzyskany przez poważnych barmanów, którzy doceniają jego złożoną mieszankę 56 składników botanicznych. Kümmel, stary likier o smaku kminku, był stałym elementem dziewiętnastowiecznych przepisów koktajlowych, zanim popadł w zapomnienie. A Underberg, Killepitsch oraz rozległa tradycja ziołowych bittersów i digestifów ujawniają niemieckie podniebienie, które zawsze skłaniało się ku temu, co ziołowe i lecznicze. Hugo Spritz, nowoczesna kompozycja z kwiatem czarnego bzu i prosecco z niemieckojęzycznych Alp, podbił europejskie tarasy w rekordowym tempie. Niemiecka tożsamość koktajlowa nie jest krzykliwa — jest precyzyjna, ziołowa i zbudowana z tym samym inżynieryjnym sposobem myślenia, który kraj wnosi do wszystkiego innego.